ข้อเท็จจริงเรืื่องหูกระป๋อง กับเรื่องห้ามสังสัย

เนื่องจากทางชมรมนักพัฒนาอุตสาหกรรมไทย ได้เผยแพร่บทความเรื่อง "ข้อเท็จจริงเรื่องหูกระป๋อง" สรุปสาระสำคัญคือทางชมรมได้ให้ข้อมูลว่า การที่บริษัทเครื่องดื่มหลายบริษัทใช้การประชาสัมพันธ์ว่า จะช่วยรวบรวมหูกระป๋องเพื่อไปผลิตเป็นขาเทียมนั้น จริงๆ แล้วเป็นการกระทำที่ไม่คุ้มค่านัก เพราะมีความสิ้นเปลืองและข้อจำกัดหลายๆ ประการ ถ้าอยากช่วยผู้พิการจริงๆ ทำไมไม่รับรวบรวมวัสดุอลูมิเมียมอื่นๆ เช่น กะละมัง กะทะ ฯ ด้วย และการทำแบบนี้บ้างทีการซื้ออลูมิเนียมดิบมาทำยังจะง่ายกว่ามาก การรับข้อมูลแบบนี้ฟังหูไว้หูก็ดี

แต่สิ่งเหล่านี้ทำให้เราเห็นถึงการทำตลาดแบบการใช้ความสงสาร หากใครอยากช่วยเหลือคนพิการก็อาจจะพิจารณาซื้อเครื่องดื่มๆ นั้นๆ ได้ง่ายขึ้น (ส่วนจะช่วยอย่างคุ้มค่าจริงหรือไม่ก็ต้องพิจารณาข้อเท็จจริงอีกที) ความสงสารทำให้เราคิดน้อยลง ทบทวนสิ่งต่างๆ น้อยลง หากเราตั้งข้อสงสัยจะมีคนอื่นๆ มาช่วยปกป้องทำนองว่า "แหม ไปว่าเขาอีก ทั้งที่เขาตั้งใจทำดี ฯลฯ" แต่ไม่ได้ไปสืบเสาะว่าจริงๆ แล้วมันเป็นอย่างที่เราสงสัยไหม

ผมขอเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "สิ่งที่ไม่ควรสงสัย" ซึ่งมีอยู่หลายๆ อย่างในสังคมไทย ได้แก่เรื่องของศาสนา เรื่องพิธีกรรม เรื่องจารีต เรื่องความอาวุโส ในทันที่ที่เราตั้งข้อสงสัย คนข้างๆ เราที่แหล่ะจะรีบมารับแทน แล้วบอกให้เชื่อ อย่าได้สงสัย

สิ่งที่ใครๆ บอกว่าอย่าได้สงสัยที่แหล่ะครับ คือสิ่งที่ควรแก่การสงสัยที่สุด
(เขียนขึ้นเพราะนึกถึงหัวหน้าส่วนราชการที่มีอำนาจมากคนหนึ่งของประเทศ มาบอกให้ชาวบ้านอย่าสงสัยนี่นั่น)

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

C001-2.1 ดีไวซ์ไดรเวอร์ และโปรแกรมดีไวซ์เมเนเจอร์

การทำตัวอักษรเส้นประ

แนะนำการเรียนภาษาอังกฤษแบบ Phonics