นิทานเรือง เสีอน้อยรักอิสระ

นานมาแล้วมีเสือตัวหนึ่งอาศัยอยู่สวนสัตว์ร่วมกับเสือตัวอื่นๆ อีกหลายตัว ชีวิตในกรงเสือก็สุขสบายตามอัตภาพ พวกมันอยู่ในกรงที่ใหญ่พอสมควรมีอาหารการกินที่อุดมสมบูรณ์ดีโดยผู้ดูแลจะเอามาโยนให้พวกมันวันละครั้ง เสือตัวนี้มันไม่เหมือนตัวอื่นเพราะการอยู่ในกรงทำให้มันรู้สึกอึดอัด มันคิดว่าถ้าได้ไปอยู่อย่างอิสระในป่าดงดิบข้างๆ สวนสัตว์ชีวิตมันก็ึคงจะมีความสุขกว่านี้

(ภาพจาก : http://picasaweb.google.com/indochinahub/Blog5#5277635081607803970 )

ไม่นานหลังจากนั้นมันก็หนีเข้าป่าไปได้โดยอาศัยจังหวะที่ผู้ดูแลสัตว์ไม่ได้ิปิดประตูกรงให้เรียบร้อย เมื่ออาศัยอยู่ในป่าช่วงแรกๆ มันก็เที่ยวเล่นอย่างสนุกสนาน ไม่มีกรง ไม่มีกำแพงอีกแล้ว ครั้นถึงเวลาอาหารมันเริ่มมองหาเหยื่อ เห็นกระต่ายตัวเล็กๆ โผล่มาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ หมายจะกิน กระต่ายตัวนั้นก็เผ่นเข้าโพรงอย่างรวดเร็ว มันพยามล่าเหยื่อตัวอื่นๆ อีกหลายครั้งปรากฎว่าพลาดไปซะหมด

สาเหตุของการล่าเหยื่อไม่ประสบความสำเร็จเพราะมันเป็นเสือที่อยู่ในกรงมาตลอดชีวิต ทำให้ไม่มีประสบการณ์ในการล่าเหยื่อเลยสักครั้ง เมื่อความหิวทวีมากขึ้นเรื่อยๆ มันเริ่มพึมพำและก่นด่าบรรดาเหยื่อเหล่านั้นที่เอาแต่วิ่งหนีมันไป ไม่เหมือนกับอาหารที่มันเคยกินในกรงซึ่งอยู่นิ่งกับที่ แต่การบ่นเช่นนี้ไม่ได้ช่วยมันมีอาหารกินอาหารแต่อย่างใด ในที่สุดมันก็อาศัยซากสัตว์ที่นักล่าตัวอื่นๆ กินเหลือไว้กินพอประทังชีวิตไปได้บ้าง

หลังจากหนีออกจากกรงมาทนกับสภาพอดๆ อยากๆ มาได้สักระยะหนึ่ง มันก็เริ่มเข้าใจว่ายามที่ท้องหิวนั้นอิสระภาพก็ไม่ค่อยมีความสำคัญเท่าไหร่นัก บางทีมันก็แอบไปด้อมๆ มองๆ แถวกรงขัง เพื่อดูเพื่อนๆ ที่อยู่ในกรงได้กินอาหารอิ่มอร่อยจากผู้ดูแลด้วยความอิจฉา ดูเหมือนว่าอิสระภาพกับความอดอยากเป็นของคู่กัน มันยังรักอิสระภาพเหมือนเดิมแต่ความอดทนต่อความหิวกำลังจะหมดลง

ในที่สุดมันก็ทนต่อไปไม่ไหว เย็นวันหนึ่งมันบอกกับตัวเองว่า "พอกันที ชีวิตอิสระแบบอดๆ อยากๆ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปที่สวนสัตว์ แล้วคนดูแลสัตว์ก็จะจับฉันเข้ากรงแล้วเลี้ยงฉันด้วยอาหารอร่อยๆ มากมายเหมือนที่เคยเป็นมา"

นิทานเรื่องนี้ยังไม่จบ แต่จะทิ้งไว้ให้ผู้อ่านได้เล่าต่อด้วยตัวเอง

ผมอยากให้ทุกท่านช่วยแนะนำเจ้าเสือน้อยตัวนี้หน่อยว่า มันควรจะทำอย่างไรกับชีวิตมันต่อไป? จะกลับไปเป็นเสือในกรงสัตว์ที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์หรือยังคงมีชีวิตอิสระอยู่ในป่า ?​​​​​​​​
​​​ถ้าเลือกอย่างหลังจะทำอย่างไรจะผจญกับความอดอยากได้อย่างไร ?


ผมอยากให้ผู้อ่านได้ร่วมอภิปรายก่อน แล้วผมจะมาปิดท้ายในวันที่ 10 ธ.ค. 51

ความคิดเห็น

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า
ถ้าเราเป็นเสือเราก็คงเข้ากรงเวลาหิว
ถ้าวันไหนเบื่อๆก็เดินออกไปเที่ยวป่าน๊ะซิ555
ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า
สงสัยว่าคนเขียนกำลังรักพี่เสียดายน้องอ๊ะน๊ะ!!
Wittaya Wijit กล่าวว่า
ผมจะแนะนำเสือน้อยตัวนี้ ให้อยู่ข้างนอกต่อ

โดยให้ข้อสังเกต ดังนี้
1. ความคิดที่ว่า "อิสระภาพกับความอดอยากเป็นของคู่กัน" เป็นความคิดที่ไม่ถูกเลย จะเห็นได้จากเสือตัวอื่นๆ ที่อยู่ในป่าตั้งแต่เกิดสามารถมีได้ทั้งอิสระภาพและไม่อดอยากประการใด

2. ปัญหาของเจ้าเสืือน้อยคือมันหากินไม่เป็น ดังนั้นมันต้องเรียนรู้วิธีล่าเหยื่อ ไม่ใช่ยอมแพ้เดินเข้ากรงแบบนั้น

3. แนวทางกว้างๆ ในการฝึกล่าเหยื่อ
- เริ่มฝึกล่าจากเหยื่อตัวเล็กๆ ก่อน ที่จะเพิ่มขนาดเหยื่อในภายหลัง
- เริ่มลงมือล่าในทันที ยิ่งเรียนเร็ว ก็รู้เร็ว
- เลือกวิธีล่าที่ตัวเองถนัด ดูว่าชอบแบบไหน ดักซุ่มหรือไล่ล่าเอา

ผมก็หวังว่าเสือตัวนี้คงจะสามารถพาชีวิตตัวเองไปสู่อิสระภาพได้นะ

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ช่วยให้ความคิดเห็นครับ
-
aree กล่าวว่า
ขอแนะนำเสือนน้อย หน่อยนะ
สัญชาตญาณของสัตว์ล่าเนื้อ บวกกับความหิว คงไม่ทำให้เสือน้อยสิ้นชีวิตเพราะเรื่องเล็กๆ
หากแต่ค่อยๆ เรียนรู้ชีวิต แล้วก้าวไปในโลกอันอิสระที่ตนเองอยากจะอยู่ และรักในชีวิตที่ไม่ถูกจำกัดพื้นที่ แม้จะเริ่มต้นจากความอดๆ อยากๆ สักวันก็จะเป็นเสือที่ตัวโตขึ้น และมีประสบการณ์ในการเป็นนักล่า สู้ต่อไปนะเจ้าเสือน้อย

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

C001-2.1 ดีไวซ์ไดรเวอร์ และโปรแกรมดีไวซ์เมเนเจอร์

การทำตัวอักษรเส้นประ

Jonathan Livingston : Seagull